Thuis

Manou is thuis. Bijna twee weken al eigenlijk. Maar haar thuiskomst was zo overweldigend dat we er nu pas toe komen om er iets over te schrijven. Dat we ontzettend druk in de weer waren met allerlei andere (professionele) besognes mag natuurlijk geen excuus zijn.

Hoe het voelt, met Manou in huis? Fantastisch! En zo meer! Maar bij wijlen wel vermoeiend, da's waar. De nachten zijn telkens weer een groot avontuur. Mama Petra (die natuurlijk het grootste gewicht te dragen krijgt) probeert overdag geregeld wat bij te slapen. Voor papa Piet ligt dat veel moeilijker. Het is dus aanpassen geblazen en slapen waar & wanneer we kunnen. Maar we klagen zeker niet. Manous pientere blik, haar ongeduldig getrappel, haar grappige kreuntjes en steuntjes, de opgetrokken beentjes die haar er als een smurf doen bijliggen: we zouden het al niet meer kunnen missen.

En daarbij: de eerste weken zijn de lastigste. Zeggen mensen die het kunnen weten. En het ongetwijfeld goed met ons menen. Gelukkig krijgen we ook veel hulp: van beide oma's, kraamverzorgster Isabelle, vroedvrouw Hanne, (b)engelbewaarder Freddy... Erg fijn ook zijn de (goed gedoseerde) bezoekjes: niet te veel, voorlopig, en ook niet te lang, zodat moeder en dochter tijdig verse energie kunnen bijtanken.

En hoe Manou zich bij dit alles voelt? Bah, ze ziet er meestal nogal content uit. En het eten is hier blijkbaar niet slecht, want na twee weken zat ze al 480 gram boven haar geboortegewicht. En de feestdagen komen er aan, dus dat belooft!