Weekendje Engeland

Hallo, hier ben ik nog eens! Ditmaal ga ik je vertellen over ons weekendje in en om Oxford, in Engeland. Eind september gingen we er op bezoek bij Nicholas, Julian, Nadine en Tim. Het was er heel leuk! Hier zie je me een ijsje eten in een prachtig park nabij de Thames.

Julian en papa Tim waren intussen aan het voetballen, maar ik beperkte me lekker tot supporteren. Net zo plezant!

Mama en Nadine waren al iets gaan drinken bij Carluccio's, het restaurant van de bekende Italo-Britse kok. Ik kwam iets te enthousiast aangelopen en kwam jammerlijk ten val. Gelukkig was mama er snel bij om mij te troosten.

Papa dronk er iets heel raars: koffie met chocoladesaus en room. Ik ben de naam vergeten, maar het is iets typisch Turijns, naar 't schijnt. De volgende keer toch maar weer een gewone koffie, zo zei ie.

Mama en ik hielden het bij normale drankjes.

Ook in Oxford zijn ze niet vies van de betere woordspeling: Quality Thyme!














Ja, aan boten hebben ze in Oxford geen gebrek! Het Kanaal speelt in menige aflevering van Morse en Lewis een hoofdrol!

Nicholas en ik waren het hele weekend de beste vriendjes.















We hebben samen nogal de sloeber uitgehangen!
















Zondag trokken we met zijn allen naar Bourton-on-the-Water, in de pittoreske Cotwolds (zo'n uurtje rijden van Oxford). Het stadje bleek zowaar ook op Manou-maat te bestaan!

Met al dat water noemt het zichzelf graag het Venetië van het Noorden. En wij die dachten dat Brugge dat was.

Nu snap ik waarom iedereen hier met een 4x4 rijdt: de weg loopt gewoon dwars door het water!

Dit was het voor vandaag! Ik kom snel (ahum) bij je terug voor meer spannende verhalen!

Maart-april

Hallo, daar ben ik weer! Veel fijne dingen gedaan, de voorbije maanden. Vandaag een overzichtje van enkele hoogtepunten uit maart en april.



Zaterdag 21 maart was een prachtige lentedag. Dat vroeg om een middagje zee! Wij dus naar Cadzand. Eerst wat verse krachten opdoen op het plaatselijke terrasje...

... en dan tijd voor actie!


Lekker stoeien op de glijbaan...


in het zand... en lopen maar!



Een weekend later was de lente plots weer heel ver weg. Ideaal voor een wafelenbak, dacht mama!


Daar kreeg ik natuurlijk dorst van!


Coucou, c'est moi!


Weer een dikke week later: lekker weertje en ik verhuis een massa speelgoed naar ons zonneterras.


Opperste concentratie!


Zaterdag 18 april was het heel wat drukker in onze tuin. Ook mijn vriendjes Lena en Titus waren er bij.


Samen in de zetel...


... en in de kar!


Binnenkort meer leuke beelden!

Topmodel?

Een vriendelijke mevrouw vroeg onlangs of ik zin had om op de cover van een Antwerps ziekenhuisboekske te staan. Natuurlijk wou ik dat, geen probleem. Ik dus naar een professionele fotograaf! Met dit als resultaat. Topklasse, vind je niet? Let ook op de overduidelijk trotse papa in de achtergrond!



Dat ik drie dagen na de fotosessie serieus ziek werd, is misschien wel te gek voor woorden: een combinatie van mijn zoveelste oorontsteking en een behoorlijk agressieve buikgriep. Ik zette naar verluidt een bijzonder overtuigende Etna neer! Nu ben ik alweer helemaal de oude, maar sinds gisteren is de kogel door de kerk: in april krijg ik buisjes in mijn oren. Ben ik meteen heel even echt een ziekenhuispatiëntje, cool!

Proper!

Ik ben nu al een dikke maand proper. 't Is te zeggen: heel af en toe heb ik nog eens een accidentje. Het gevaarlijke uurtje is zo tussen 7 en 8 's avonds: dan ga ik soms zo op in mijn laatste spelmomenten van de dag dat ik boem patat vergeet dat ik eigenlijk dringend moet plassen. En als mama en papa's aandacht dan ook nog eens verslapt, tja: dan wil het wel eens prijs zijn. 'Oei', zeg ik dan. En dan weten mama en papa meteen hoe laat het is. Want ik gebruik dat woordje de laatste tijd eigenlijk voor niets anders meer.

Maar al bij al is het allemaal vrij snel gegaan. In de kerstvakantie zijn we wat beginnen oefenen: dan mocht ik voor en na het slapengaan eens op het potje en bijna altijd liet ik er iets achter. Na de vakantie zijn we er dan in de crèche echt aan begonnen. Dat was natuurlijk niet zo makkelijk: elke avond kreeg ik een goed gevulde zak natte broekjes mee naar huis. Om te vermijden dat de berg wasgoed totààl onoverzichtelijk werd, liep ik trouwens godganse dagen rond in mijn kleurrijke-bolletjes-onderbroek, met mijn (speciaal voor de gelegenheid aangeschafte) paarse crocs onder. Ik weet het, het is geen zicht! Maar na een week of twee begonnen de ongelukjes al sterk te minderen. En plots hielden ze helemaal op. Ik was proper!

Schreeuw het dus maar van de daken: sinds ik 2 jaar en 2 maanden oud ben, draag ik alleen nog een pamper om te slapen. En heel af en toe (bijvoorbeeld als ik een hele tijd in de auto moet zitten) zo'n handig pamperbroekje dat je snel aan en uit kan trekken. Allez, zeg nu eens zelf: ben ik flink of ben ik flink?

Snapshots

Ook na mijn verjaardag bléven de cadeautjes maar komen. Op een avond mocht ik wat langer opblijven, want Ann en Jan kwamen langs met een nieuwe pop. En of ik blij was!
(Ook al was het al de vierde in een week tijd). Maar je kan nooit te veel leuk speelgoed hebben, nietwaar? Dit prachtexemplaar heb ik intussen spontaan Bébé gedoopt. Mijn eerste woordje Frans! Mama en papa hebben geen flauw idee waar ik dat vandaan heb gehaald.


Ik ben al heel groot. Maar toch nog niet te groot om zo nu en dan eens een kattenwasje te krijgen in de lavabo. Soms ben ik zo enthousiast dat onze badkamer na afloop meer op een zwembad lijkt. Oh ja: het heeft een tijdje geduurd, maar intussen heb ik bijna al mijn tandjes!




Toen begin december de Sint naar onze crèche kwam, kregen we allemaal een mooie hoed met onze naam op. Ik was zo trots dat ik hem ook thuis nog wel eens opzette.


Waar ik de jongste tijd echt heel bedreven in ben geraakt, is puzzelen. Nou, aan het echte werk ben ik nog niet toe, maar met deze houten puzzelplankjes ben ik toch altijd in een mum van tijd klaar. Als één stukje ontbreekt, weet ik zelfs naar welk dier ik moet zoeken. Of papa moet laten zoeken, want da's natuurlijk veel minder vermoeiend.

Twee jaar!

Hallo! Lang niks meer van mij gehoord, maar papa heeft nog altijd geen nieuw fototoestel. Gelukkig mocht hij op 23 november een toestel van mijn (b)engelbewaarder Freddy lenen, want... het was mijn tweede verjaardag! En die beelden mocht ik je toch niet onthouden. Kijk je met me mee?



Ik was de nacht ervoor bij opa & oma blijven slapen en het was dus daar dat twee taarten met telkens twee kaarsjes voor mij klaar stonden. Oma had een appeltaart voor mij gebakken, want ze weet dat ik daar zot van ben.


Natuurlijk moest er hard geblazen worden. Gelukkig ben ik met mijn bolle kaken prima uitgerust voor deze moeilijke opdracht.



Halfweg: one down, one to go!




Beer (mijn absolute lievelingsknuffel) en ik zagen de taart al helemaal zitten.





Na al dat boefen moest ik toch even stoom aflaten: lekker onnozel doen met de mooie kroon die ik in de crèche heb gekregen.




Coucou, c'est moi!


Uren later, na ruim drie uur fileleed in de sneeuw, eindelijk thuis. Maar nog altijd even zot. Wat een verjaardag!