Een schande!

Ja, laten we het meteen maar toegeven: het is een schande dat de trouwe bezoekers van deze blog (hallo, zijn jullie er nog?) bijna twee maanden hebben moeten wachten op een nieuwe post. En welke goede reden we daarvoor wel mogen hebben? Geen enkele, eigenlijk. Behalve dat het cliché klopt dat, met een kind in huis, de dag plots veel minder uren lijkt te tellen. Je bent altijd wel met iets anders, iets dringender, bezig. En dan valt er wel eens een goed voornemen van tussen... Nou goed, we gaan proberen ons leven te beteren. Meer kunnen we helaas niet beloven.

Maar het goede nieuws is dat Manou het nog altijd voortreffelijk doet. Ze is intussen ruim 19 weken (een kleine 4,5 maanden) oud, 64 cm groot en 6,6 kg zwaar. Sinds een dikke week eet (nou ja) ze groentenpapjes. Voorlopig bilan: wortelen lijken haar wel te bevallen, raapjes vindt ze maar niks en broccoli hoeven we wat haar betreft ook niet te vaak meer in huis te halen. Kan beter dus. Als Manou het voor het zeggen had, bleef ze gewoon nog een paar jaartjes voltijds aan de borst. Maar een mens moet nu eenmaal vooruit in het leven en dus zal ons meisje stapje na stapje haar eetgewoontes moeten aanpassen, of ze dat nu leuk vindt of niet. Eén voordeel alvast: Manou vindt de groentensmaak aan haar mond zo vies dat ze razendsnel geleerd heeft zelf haar mond af te vegen. Toch al één iets dat wij niet meer moeten doen!



Wat heeft Manou de voorbije weken nog zoal geleerd? Brabbelen en lachen (al of niet luidkeels) kan ze inmiddels als de beste. Ze grabbelt alles vast wat in haar buurt komt en niet te heet of te zwaar is en probeert dat vervolgens in haar mond te stoppen. Onlangs heeft ze zo ook haar voetjes ontdekt. Het gebeurt al eens dat ze van haar rug op haar zij rolt of omgekeerd. Daardoor durft ze plots wel eens helemaal aan het andere eind van het speeldeken te belanden. En als ons bloemenmeisje op haar buik ligt, doet ze alle moeite van de wereld om in beweging te komen. Kruipen kunnen we het nog niet echt noemen, maar alle begin is moeilijk, nietwaar? Of hadden we dat al gezegd?
Afronden doen we vandaag met een link naar de fotosite van bengelbewaarder Freddy. Daar zijn namelijk de enige (zeven!) foto's terug te vinden van Manous (volgens het merendeel van de 130 aanwezigen zeer geslaagde) babyborrel, zondag 25 februari jongstleden in De Zebrastraat. Blader door naar foto's 29 tot 36. Tot binnenkort!