Ik kan staan!

Als dat geen groot nieuws is! Hoe groot precies, dat gaan we pas op Sinterklaas weten, als ik nog eens naar Kind & Gezin mag. Maar sinds eind oktober kan ik me dus optrekken en op mijn voetjes staan. En sindsdien ziet de wereld er plots helemaal anders uit. Van alles wat tot voor kort oneindig veraf leek, ligt nu letterlijk binnen handbereik. Voetje voor voetje schuifel ik voort, langs het meubelstuk dat toevallig het dichtst in de buurt is, tot ik het voorwerp van mijn dromen te pakken heb.


Natuurlijk ging het aanvankelijk nog wat moeizaam. Ik leek wel een zatte fles die elk moment kon omvallen. En eigenlijk was dat ook wel zo (dat van dat omvallen, niét dat van die fles). Gelukkig stond mama altijd klaar om mij een handje te helpen. En nu kan ik het al helemaal alleen: ik trek me op aan mijn park en aan de salontafel. Aan de stoelen en aan de kasten. Aan de kachel en aan de krabpaal. Aan de deuren en aan de poes. Grapje, Kastaar!


Weet je wat ik in het begin ook moeilijk vond? Weer gaan zitten. Dan sta je daar maar te staan, voel je je steeds vermoeider worden en weet je opeens niet meer hoe je uit die netelige situatie weggeraakt. Ja, dan is het meteen gedaan met glunderend rondkijken en dolenthousiast voor jezelf applaudisseren. Knikkende knieën, okselvijvers, tranen met tuiten: the horror! Me pardoes achterover laten vallen, is geen zo'n goed idee, zo heb ik al snel ervaren. Dus zit er niets anders op dan te hopen dat een barmhartige voorbijganger me uit mijn oncomfortabele positie komt bevrijden. Daarna houd ik het veiligheidshalve een tijdje bij veiliger activiteiten, zoals zitten, rollen en sluipen. Een minuutje of zo. Want dan besluipt me weer de goesting om de wereld te tonen hoe goed ik wel op mijn voetjes kan staan en ben ik weer vertrokken.

Kortom, ik zit de jongste tijd echt in een fysieke up, ik leer geweldig snel bij. Wil dat nu zeggen dat het intellectuele werk me momenteel minder interesseert? Neen, hoor. Sinds ik heb horen zeggen dat het onlangs Boekenbeurs was, heb ik ook het Betere Boek helemaal ontdekt. Minutenlang kan ik gefascineerd naar de prentjes in mijn twee grote dierenboeken zitten kijken. Ik word boerin! Neen, dierenarts! Neen, leeuwentemmer! Maar voorlopig blijf ik gewoon mezelf: een lief, klein varkentje. Daààààààààààg.

PS: Wie goed is in kalenders en dergelijke weet dat ik vorige week vrijdag jarig was: één jaar Manou, wat gaat het snel! Hoe ik het voorbije feestweekend heb beleefd? Dat vertel ik je eerstdaags nog wel eens.