Update 1

Hallo! Het is weekend en dus heb ik eindelijk weer eens wat tijd om mijn vele trouwe fans op de hoogte te brengen van mijn allernieuwste strapatsen. In de week komt het er namelijk niet zo makkelijk van. Ik kom meestal pas even voor 18 uur thuis van de crèche en dan ben ik vaak zo moe van mijn drukke dag dat ik een uurtje later alweer onder de wol lig.

Hier gaan we! Op een drafje weliswaar, want ik vertrek zo dadelijk naar Brugge, waar opa en oma ongetwijfeld al vol ongeduld op mij zitten te wachten. Oh, ja: hoe vind je me met mijn hanenkam? Lekker punky, nietwaar?



Hier zie je me op mijn speeltapijt in de tuin. Ik ben heel graag buiten, tussen de bloemetjes en de bijtjes. Zodra het weer het enigszins toelaat, zoekt mama een zacht plekje voor me uit op het gras. Daar kan ik voluit stampen en rollebollen en mijn beesten mishandelen. Tot ik het weer beu ben en mama een ander leuk spelletje voor mij verzint.

Pinksterzondag ligt alweer drie weken achter ons, maar voor mij was het een heel belangrijke dag. En wel om twee redenen: ik mocht voor het eerst in mijn stoel mee aan tafel zitten én ik kreeg voor de allereerste keer een stukje fruit. Eerst likte ik heel behoedzaam aan het eindje banaan, maar ik vond het zo lekker dat ik er al snel ongeremd op los begon te sabbelen. Mama vond dat heel flink van mij. Dat we daarna gingen wandelen en dat de draagzak in een mum van tijd vol halfverteerde banaan hing, vond ze helemaal niet erg. O ja: ik wou absoluut ook nog eens bewijzen dat ik ook in mijn stoel heel goed van mijn flesje kan drinken.
Want van al dat fruit kan een mens al eens dorst krijgen, nietwaar?

A propos: die banaan was natuurlijk maar een experiment. Sindsdien eet ik elke dag met héél veel goesting een reusachtige berg fruitpap, njam njam. Mama en papa weten echt niet hoeveel chance ze met mij hebben. Tot nu toe lust ik werkelijk alles wat ze mij voorschotelen! Wat zeg je daar nu op?





En tot slot wil ik je vandaag ook nog eens meenemen naar mijn park. Nu mijn speeltapijt naar de grond is verhuisd (dat moest wel, want nu ik het gewoon ben om de hele tijd naar hartenlust van rug- naar buikligging te rollen en omgekeerd, is mijn park me veel te klein geworden als speeldomein), gebruik ik mijn park alleen nog om af en toe tussendoor een kleine tuk te doen. Veel zin heb ik daar doorgaans weliswaar niet in, maar met mijn knuffels dicht in de buurt (en dat 'dicht' mag je zoals je ziet héél letterlijk opvatten), wil het nog wel eens lukken. Voor een halfuurtje of zo.