Vlekjes

Wekenlang had ze hardnekkig weerstand geboden. Maar op 23 juni, exact 7 maanden oud, gaf Manou zich dan toch gewonnen en liet ze zich, als een van de allerlaatste leden van de babygroep, inpalmen door het virus dat eerder al bijna al haar vriendjes één na één met rode vlekjes tooide. Het Leven Zoals Het Is...crèche!

Na de snotvalling en de dubbele oorontsteking luidde het verdict ditmaal: wind- of waterpokken, naargelang u verkiest! En wij blij natuurlijk, want we horen al een hele tijd dat kinderen deze ziekte liefst zo vroeg mogelijk doormaken. Dan hebben ze er namelijk weinig of geen last van. En vroeg of laat krijgen ze het toch, daar is nu eenmaal geen ontsnappen aan.

Voorlopig lijkt ons dappere meisje zich inderdaad niet al te veel aan te trekken van de rode vlekjes, blaasjes en korstjes die zich intussen over vrijwel haar hele lichaam hebben verspreid. Ze eet en slaapt nog steeds voortreffelijk, klaagt niet noemenswaardig meer dan anders en heeft amper verhoging gehad, hooguit een schuchtere 38°C. Krabben doet ze evenmin, dus echt jeuken doet het blijkbaar niet. En mama en papa maar kliederen met eosine. Al hebben we sinds vandaag een nieuw product dat geen rode plekken nalaat, maar even goed de wondjes doet uitdrogen en irritatie tegengaat. Even afwachten nog of het echt zo'n wondermiddel is.