Waar waren we gebleven?

Dat ik kan staan als de besten, is intussen al lang geen nieuws meer voor jullie, trouwe fans van deze blog.

Maar wat zeggen jullie van de volgende weetjes:

* Op 11 november zwijgen traditioneel de wapens. Dat leek mij een geschikte dag om zonder al te veel gevaar op collateral damage over te schakelen van 'sluipen' op het iets verhevener 'kruipen'. Sindsdien verplaats ik mij bij voorkeur op handen en knieën. En het gaat steeds vlugger, gladde vloer of niet!



* Op 23 november blies ik mijn eerste kaarsje uit. Het 'grote' feest (met oma's, opa en bengelbewaarders) stond twee dagen later gepland en ik mocht meteen voor het eerst het mooie jurkje aan dat ik deze zomer kreeg van mijn naamgenote en dochterlief Marivonne uit Frankrijk. Nu ben ik een echt boerinneke uit Auvergne. Maar wel een chique boerinneke! Helaas niet voor lang, want het jurkje begint al wat krap te zitten. Op mijn rug springen de knoopjes altijd los. Na de eindejaarsfeesten en bijbehorende smulfestijnen is het gegarandeerd uit met de pret. Wat vind je trouwens van mijn haarspeldje? En van mijn schattige (al zeg ik het zelf) nieuwe pantoffeltjes? Het zit hem in de details, nietwaar?

* Hoera, cadeautjes! Naast nog maar eens nieuwe kleertjes, een echte telefoon (zie ook de tweede foto in deze post), een leuk beerke (van de vriendelijke overburen Armand en Denise) en een zingend liedjesboek werd mijn patrimonium ook uitgebreid met niet minder dan twee grote beesten om op te kruipen: een rendier (dank je wel, lieve Ann uit L) en een pimpaljoene. Met het eerste kan ik al aardig overweg, zoals je hier kan zien. Al is een beetje ondersteuning nog altijd meer dan welkom, want in mijn ontembare onstuimigheid durf ik wel eens iets te wild te keer te gaan.

Voor het meer dan levensgrote OLH-beestje ben ik eigenlijk nog wat te klein: de wielekes glijden op onze houten vloer gelijk zottekes met een glas te veel op en ik sta nog niet stevig genoeg op mijn voetjes om het nodige tegengewicht te kunnen bieden. Maar die tijd komt nog wel!

* Het origineelste cadeautje zou ik nog bijna vergeten: bengelbewaarder Freddy heeft een fotoboek samengesteld met alle hoogtepunten van mijn eerste levensjaar, van dag 1 tot ergens in de 350. Je zou dat moeten zien! Dit is de foto waarmee het boek afsluit: mijn inwijding in de harde kern van AA Gent door de beruchte Mariakerkse hooligan Tim M.

* Medisch nieuws: exact een week na mijn eerste verjaardag doemde eindelijk mijn eerste tandje op. Mama en papa serieus opgelucht, natuurlijk, want de nachten daarvoor waren niet bepaald van de poes. Fysiek waren de voorbije maanden trouwens in het algemeen een beetje minnetjes. Ik brei de jongste tijd de oorontstekingen nogal aan elkaar, had tussendoor nog een dubbele ooginfectie en dan is er ook nog mijn chronische snotvalling. En mijn arme oudjes met hun gebrekkige weerstand (of wat daarvoor moet doorgaan) delen telkens ook in de brokken, het slijm en het snot. Maar ik had het dus over mijn tandje: terwijl alle boekjes zeggen dat traditioneel eerst de twee onderste snijtanden doorbreken, doe ik het natuurlijk weer op mijn manier: mijn eerste tand staat centraal bovenaan en ziet er echt een hele grote uit. Op een foto zal het nog wel even wachten zijn, want mijn papa zijn apparaat heeft geen zo straffe zoomlens, zo zegt ie toch.

* En toen ging het plots heel snel, want midden december waren tand 2 en 3 daar al. Jawel, de twee onderste snijtandjes zijn met enige vertraging ook gearriveerd. En daar zal het zeker niet bij blijven, want naast mijn bovenste snijtand staat al een tijdje een mooi wit puntje te blinken. Dat wordt weldra tand nummer vier! Wie ongevraagd zijn vinger in mijn mond steekt, let dus maar beter op zijn tellen, want ook al heb ik alles samen nog maar een paar mm aan tanden, ik kan al verduiveld hard bijten!

* Tot slot nog een woordje voor de liefhebbers van statistieken: op 6 december mocht ik eindelijk nog eens naar Kind & Gezin, maar tot mijn teleurstelling had de dokter geen lange witte baard en gooiden de dames van de weeg niet met piknikken en mandarijntjes. Soit, over naar de harde feiten: exact twee weken na mijn eerste verjaardag klokte ik af op 8,780 kg en 73 cm. Dat wil zeggen dat er in drie maanden tijd 960 grammetjes en 2 cm zijn bijgekomen. Ter vergelijking: de vorige keer was ik in ruim twee maanden amper 30 gram 'verdikt' en 1 cm gegroeid. Dat was toen het sein voor mama om stilletjes aan de borstvoeding af te bouwen en uiteindelijk (toen ik zo'n 10,5 maanden oud was) ook helemaal stop te zetten. Ik zit nu op groeicurve 25. In mensentaal: als je 100 kindjes met dezelfde geboortedag als ik van klein naar groot zou posteren, zou ik op plaatsje 25 zitten. Ik ben dus iets kleiner en fijner dan de gemiddelde baby van mijn leeftijd, terwijl ik toch een heel goeie eter schijn te zijn. 't Zal in de genen zitten zeker!

Groetjes en tot binnenkort!

Jouw Manou