Zes!

Het leek een doodgewone dag als alle andere. Maar dat was het niet. Want vandaag werd ons Manou exact zes maanden oud. En dat leek haar het ideale moment om nog maar eens een flinke stap voorwaarts te zetten.

's Ochtends zat ze nog zoals elke dag rustig in haar relax te wachten tot het tijd was om naar de crèche te vertrekken. Maar 's avonds was er geen houden meer aan: ze lag amper in haar park of ze rolde in één resolute beweging van haar rug op haar zij. Ze zette zich heel even schrap en rolde meteen door tot op haar buik. Een kleine beweging voor de mensheid, maar een reusachtige voor Manou! Want tot nu toe waren alle krampachtige pogingen in deze richting gestrand en verzand in een hulpeloos en frustratievol gespartel. Waarna ze het steevast op een onbedaarlijk huilen zette.

Voorlopig bleef het bij één geslaagd rol-manou-ver. Maar daarna kronkelde ze zich nog een vol kwartier in ware paracommandostijl in alle bochten die haar slangelijfje toelaten, om haar park-beesten vervolgens op de meest onorthodoxe wijze vast te grabbelen.

Oh ja: vlak voor het slapengaan heeft Manou ook haar eerste duidelijk herkenbare woordje uitgesproken. En de winnaar is...'papa'. Al kan het ook 'baba' geweest zijn, daar willen we even van af zijn.