Zon en zee

Zaterdag 9 februari was het stralend weer en uitzonderlijk warm voor deze tijd van het jaar. Het leek Mama Petra een ideale gelegenheid om eens enkele uurtjes te gaan uitwaaien aan zee. Kwestie van eens wat zonnevitamientjes te tappen en de bacterieën uit ons winterse lijf te laten waaien. Zo gezegd, zo gedaan! En het werd Groede (Breskens) in Zeeuws-Vlaanderen, waar de Westerschelde uitmondt in de Noordzee.


Naast ons eerste terrasje van het jaar was het uitje vooral memorabel omdat ikke Manou mijn eerste stapjes in de buitenlucht heb gezet. Eerst werd ik nog wat rondgereden in mijn kar (en ik vond dat lange tijd best oké) maar nadat papa zijn klassieke wafel met slagroom had binnengewerkt en we weer richting auto gingen, mocht ik mijn schoenen eindelijk eens in 't echt inlopen.







En het ging heel goed! Ik struikelde wel een paar keer en af en toe moest ik mezelf wat corrigeren door mijn handjes strategisch te zetten, maar ik ging verrassend snel vooruit. Helaas stond de auto net iets te ver af om het hele eind te stappen. Ten minste als we voor donker thuis wilden zijn. Maar toen papa me wilde dragen of me weer in de buggy wou zetten (zonder mij iets te vragen!), ging ik toch niet zo maar akkoord, zunne. Ik heb voor alle duidelijkheid eens goed mijn keel opengezet. Zo weten ze meteen dat ze niet met mij kunnen doen wat ze willen, ha!

Ik kan stappeuhhh!

Jawel! Ik weet het, ik plaats niet zo vaak nieuwe berichtjes, maar àls ik het es doe, is het meteen wel groot nieuws, nietwaar? Hoe het zo ver is kunnen komen? Mij optrekken aan meubilair of toevallig passerende personen, dat doe ik natuurlijk al een hele tijd. Dan schuifelde ik voort langs allerlei decorstukken, tot ik op een onoverbrugbare kloof stootte en me verplicht zag om die op handen en knieën te overbruggen. Een volgende fase was dat ik de trap begon op te kruipen. Een groot avontuur waarvan ik altijd weer in extase geraak! Helaas zijn daar voorlopig nog geen foto's van. De fotograaf heeft namelijk al zijn beschikbare ledematen nodig om te verhinderen dat ik plots wegslip of halverwege van gedacht verander en onverhoeds de terugwaartse beweging inzet, mijn hoofd en armen eerst. Ja, van mij kan je echt van alles verwachten. Van dalen heb ik voorlopig in elk geval nog geen kaas gegeten.

Maar we hadden het over de weg tot mijn 'stappen'. Wat ik ook al effe kan, is rechtstaan vanuit zithouding. Van dan af was ik er bijna: ik moest alleen nog zelfstandig in beweging leren komen. Aan het handje lopen, dat liep al snel heel lekker. Aan een duivelse vaart denderden mijn 'piloot' en ik door het huis. Maar als ik er - letterlijk en figuurlijk - alleen voor stond, was ik als versteeend.

Tot 16 januari, exact een week voordat ik 14 maanden zou worden. Ik stond recht, zag twee meter verder een blokje liggen en besloot opeens dat ik er klaar voor was. Ik zette één stapje, twee stapjes, drie stapjes... Kleine, rustige stapjes, maar tot mijn grote vreugde - en ook wel verbazing - viel ik niet omver. De luide aanmoedigingen van mama en papa deden er natuurlijk ook veel aan. En toen was ik vertrokken! Zeker een halfuur lang heb ik niets anders gedaan dan van hot naar her baggeren. Tot ik van pure vermoeidheid omver viel. Het was genoeg geweest voor die dag.

Daarna ging het een paar dagen wat minder. In al mijn overmoed kwam ik een paar keer lelijk ten val en ik durfde precies niet goed meer. Bovendien was kruipen eigenlijk ook nog altijd best leuk. Pas op 30 januari, een week nadàt ik 14 maanden was geworden, was ik klaar voor de volgende stap. En nu kan ik het echt al heel goed. Ik lijk er ook niet meer bij stil te staan dat ik kan stappen, ik doe het gewoon!

Oh ja: mijn allerlaatste truukje, sinds dit weekend trouwens, is dat ik in mijn speelgoedbak of op de salontafel kruip en parmantig recht ga staan, om allerhande acrobatieën uit te halen. Ze gaan hier nog wat meemaken met mij!