Vrolijk Pasen!

Wij wensen alle lezers van deze blog vanuit een zonovergoten Sint-Amandsberg een vrolijk Paasfeest!

Manou is nog net iets te klein om eieren te rapen in de tuin, maar ze voelt zich toch al erg op haar gemak tussen de bloemetjes en de bijtjes.

Veel fauna en flora is er weliswaar nog niet te bespeuren in onze zuiderse 'Ile de Ré' tuin, maar met het fraaie lenteweer dat alvast voor de volgende week wordt aangekondigd, zullen blauwregen, kamperfoelie, ooievaarsbekje en de climatissen nu wel snel voor het nodige kleur zorgen. In afwachting vergapen we ons dan maar aan het schitterende blauw boven ons hoofd. Al kan er met Kastaar in de buurt altijd ook nog iets anders uit de lucht komen vallen.

Niet dat Manou er zich veel van aantrekt. In deze fase van haar nog prille bestaan lijkt ze - nu ze al heel goed kan zitten en voorover leunen - vooral geïnteresseerd in haar voetjes. Het moet dan ook bijzonder fascinerend zijn om plots te ontdekken dat je tien grappige teentjes hebt, waaraan je zoveel kan trekken en frullen als je maar wil.



Zit Manou graag in de tuin? We hebben de indruk van wel. Voor een november-kindje moet het natuurlijk wat vreemd aanvoelen om na vier maanden van dikke dekens, jassen en mutsen plots de weldadige zon op je huid te voelen. Maar al bij al lijkt het haar niet al te veel uit te maken waar we haar neerplanten. Zolang ze goed beschermd is tegen zon en wind, en er om haar heen maar genoeg te observeren valt. En als ze dan toch uitgekeken is op haar omgeving, hebben we altijd nog haar relax-mobile (of hoe heet dat ding?) om haar tomeloze energie op los te laten.

Voilà, dit is het voor vandaag. Binnenkort meer nieuws! Want jawel, we beloven op ons plechtige communiezieltje dat we de frequentie gevoelig zullen verhogen. Twee à drie korte Manou-nieuwtjes per week, dat moet kunnen lukken. Enfin, dat denken we nu toch!

Een schande!

Ja, laten we het meteen maar toegeven: het is een schande dat de trouwe bezoekers van deze blog (hallo, zijn jullie er nog?) bijna twee maanden hebben moeten wachten op een nieuwe post. En welke goede reden we daarvoor wel mogen hebben? Geen enkele, eigenlijk. Behalve dat het cliché klopt dat, met een kind in huis, de dag plots veel minder uren lijkt te tellen. Je bent altijd wel met iets anders, iets dringender, bezig. En dan valt er wel eens een goed voornemen van tussen... Nou goed, we gaan proberen ons leven te beteren. Meer kunnen we helaas niet beloven.

Maar het goede nieuws is dat Manou het nog altijd voortreffelijk doet. Ze is intussen ruim 19 weken (een kleine 4,5 maanden) oud, 64 cm groot en 6,6 kg zwaar. Sinds een dikke week eet (nou ja) ze groentenpapjes. Voorlopig bilan: wortelen lijken haar wel te bevallen, raapjes vindt ze maar niks en broccoli hoeven we wat haar betreft ook niet te vaak meer in huis te halen. Kan beter dus. Als Manou het voor het zeggen had, bleef ze gewoon nog een paar jaartjes voltijds aan de borst. Maar een mens moet nu eenmaal vooruit in het leven en dus zal ons meisje stapje na stapje haar eetgewoontes moeten aanpassen, of ze dat nu leuk vindt of niet. Eén voordeel alvast: Manou vindt de groentensmaak aan haar mond zo vies dat ze razendsnel geleerd heeft zelf haar mond af te vegen. Toch al één iets dat wij niet meer moeten doen!



Wat heeft Manou de voorbije weken nog zoal geleerd? Brabbelen en lachen (al of niet luidkeels) kan ze inmiddels als de beste. Ze grabbelt alles vast wat in haar buurt komt en niet te heet of te zwaar is en probeert dat vervolgens in haar mond te stoppen. Onlangs heeft ze zo ook haar voetjes ontdekt. Het gebeurt al eens dat ze van haar rug op haar zij rolt of omgekeerd. Daardoor durft ze plots wel eens helemaal aan het andere eind van het speeldeken te belanden. En als ons bloemenmeisje op haar buik ligt, doet ze alle moeite van de wereld om in beweging te komen. Kruipen kunnen we het nog niet echt noemen, maar alle begin is moeilijk, nietwaar? Of hadden we dat al gezegd?
Afronden doen we vandaag met een link naar de fotosite van bengelbewaarder Freddy. Daar zijn namelijk de enige (zeven!) foto's terug te vinden van Manous (volgens het merendeel van de 130 aanwezigen zeer geslaagde) babyborrel, zondag 25 februari jongstleden in De Zebrastraat. Blader door naar foto's 29 tot 36. Tot binnenkort!