Topmodel?

Een vriendelijke mevrouw vroeg onlangs of ik zin had om op de cover van een Antwerps ziekenhuisboekske te staan. Natuurlijk wou ik dat, geen probleem. Ik dus naar een professionele fotograaf! Met dit als resultaat. Topklasse, vind je niet? Let ook op de overduidelijk trotse papa in de achtergrond!



Dat ik drie dagen na de fotosessie serieus ziek werd, is misschien wel te gek voor woorden: een combinatie van mijn zoveelste oorontsteking en een behoorlijk agressieve buikgriep. Ik zette naar verluidt een bijzonder overtuigende Etna neer! Nu ben ik alweer helemaal de oude, maar sinds gisteren is de kogel door de kerk: in april krijg ik buisjes in mijn oren. Ben ik meteen heel even echt een ziekenhuispatiëntje, cool!

Proper!

Ik ben nu al een dikke maand proper. 't Is te zeggen: heel af en toe heb ik nog eens een accidentje. Het gevaarlijke uurtje is zo tussen 7 en 8 's avonds: dan ga ik soms zo op in mijn laatste spelmomenten van de dag dat ik boem patat vergeet dat ik eigenlijk dringend moet plassen. En als mama en papa's aandacht dan ook nog eens verslapt, tja: dan wil het wel eens prijs zijn. 'Oei', zeg ik dan. En dan weten mama en papa meteen hoe laat het is. Want ik gebruik dat woordje de laatste tijd eigenlijk voor niets anders meer.

Maar al bij al is het allemaal vrij snel gegaan. In de kerstvakantie zijn we wat beginnen oefenen: dan mocht ik voor en na het slapengaan eens op het potje en bijna altijd liet ik er iets achter. Na de vakantie zijn we er dan in de crèche echt aan begonnen. Dat was natuurlijk niet zo makkelijk: elke avond kreeg ik een goed gevulde zak natte broekjes mee naar huis. Om te vermijden dat de berg wasgoed totààl onoverzichtelijk werd, liep ik trouwens godganse dagen rond in mijn kleurrijke-bolletjes-onderbroek, met mijn (speciaal voor de gelegenheid aangeschafte) paarse crocs onder. Ik weet het, het is geen zicht! Maar na een week of twee begonnen de ongelukjes al sterk te minderen. En plots hielden ze helemaal op. Ik was proper!

Schreeuw het dus maar van de daken: sinds ik 2 jaar en 2 maanden oud ben, draag ik alleen nog een pamper om te slapen. En heel af en toe (bijvoorbeeld als ik een hele tijd in de auto moet zitten) zo'n handig pamperbroekje dat je snel aan en uit kan trekken. Allez, zeg nu eens zelf: ben ik flink of ben ik flink?