Vlekjes

Wekenlang had ze hardnekkig weerstand geboden. Maar op 23 juni, exact 7 maanden oud, gaf Manou zich dan toch gewonnen en liet ze zich, als een van de allerlaatste leden van de babygroep, inpalmen door het virus dat eerder al bijna al haar vriendjes één na één met rode vlekjes tooide. Het Leven Zoals Het Is...crèche!

Na de snotvalling en de dubbele oorontsteking luidde het verdict ditmaal: wind- of waterpokken, naargelang u verkiest! En wij blij natuurlijk, want we horen al een hele tijd dat kinderen deze ziekte liefst zo vroeg mogelijk doormaken. Dan hebben ze er namelijk weinig of geen last van. En vroeg of laat krijgen ze het toch, daar is nu eenmaal geen ontsnappen aan.

Voorlopig lijkt ons dappere meisje zich inderdaad niet al te veel aan te trekken van de rode vlekjes, blaasjes en korstjes die zich intussen over vrijwel haar hele lichaam hebben verspreid. Ze eet en slaapt nog steeds voortreffelijk, klaagt niet noemenswaardig meer dan anders en heeft amper verhoging gehad, hooguit een schuchtere 38°C. Krabben doet ze evenmin, dus echt jeuken doet het blijkbaar niet. En mama en papa maar kliederen met eosine. Al hebben we sinds vandaag een nieuw product dat geen rode plekken nalaat, maar even goed de wondjes doet uitdrogen en irritatie tegengaat. Even afwachten nog of het echt zo'n wondermiddel is.

Die zondagochtend in de tuin

Op een fraaie zondagochtend in juni zit ik op het terras lekker na te genieten van een heerlijk ontbijt. Nieuwsgierig aagje als ik ben, vraag ik me natuurlijk af wat mama & papa nu weer aan het doen zijn. Daardoor merk ik pas heel laat...



...dat Kastaar op het punt staat om verboden terrein te betreden!



How, zeg ik, achteruit, gij, harig beest!



Maar dedju, mijn armpjes zijn te kort... Ik kan dan ook niet verhinderen dat Kastaar met de kaaskorstjes gaat lopen. Wat gaan mama & papa daarvan zeggen?



Ik besluit me dan maar af te reageren op een beest dat ik wèl de baas kan. Die arme Lily, toch!



Snel loopt het kwijl me alweer uit de mond. Tiens, wat gebeurt daar nu weer?



Pff, zo vermoeiend allemaal, ik denk dat ik maar weer eens naar mijn bedje ga.



Saluutjes en tot de volgende keer!

Update 1

Hallo! Het is weekend en dus heb ik eindelijk weer eens wat tijd om mijn vele trouwe fans op de hoogte te brengen van mijn allernieuwste strapatsen. In de week komt het er namelijk niet zo makkelijk van. Ik kom meestal pas even voor 18 uur thuis van de crèche en dan ben ik vaak zo moe van mijn drukke dag dat ik een uurtje later alweer onder de wol lig.

Hier gaan we! Op een drafje weliswaar, want ik vertrek zo dadelijk naar Brugge, waar opa en oma ongetwijfeld al vol ongeduld op mij zitten te wachten. Oh, ja: hoe vind je me met mijn hanenkam? Lekker punky, nietwaar?



Hier zie je me op mijn speeltapijt in de tuin. Ik ben heel graag buiten, tussen de bloemetjes en de bijtjes. Zodra het weer het enigszins toelaat, zoekt mama een zacht plekje voor me uit op het gras. Daar kan ik voluit stampen en rollebollen en mijn beesten mishandelen. Tot ik het weer beu ben en mama een ander leuk spelletje voor mij verzint.

Pinksterzondag ligt alweer drie weken achter ons, maar voor mij was het een heel belangrijke dag. En wel om twee redenen: ik mocht voor het eerst in mijn stoel mee aan tafel zitten én ik kreeg voor de allereerste keer een stukje fruit. Eerst likte ik heel behoedzaam aan het eindje banaan, maar ik vond het zo lekker dat ik er al snel ongeremd op los begon te sabbelen. Mama vond dat heel flink van mij. Dat we daarna gingen wandelen en dat de draagzak in een mum van tijd vol halfverteerde banaan hing, vond ze helemaal niet erg. O ja: ik wou absoluut ook nog eens bewijzen dat ik ook in mijn stoel heel goed van mijn flesje kan drinken.
Want van al dat fruit kan een mens al eens dorst krijgen, nietwaar?

A propos: die banaan was natuurlijk maar een experiment. Sindsdien eet ik elke dag met héél veel goesting een reusachtige berg fruitpap, njam njam. Mama en papa weten echt niet hoeveel chance ze met mij hebben. Tot nu toe lust ik werkelijk alles wat ze mij voorschotelen! Wat zeg je daar nu op?





En tot slot wil ik je vandaag ook nog eens meenemen naar mijn park. Nu mijn speeltapijt naar de grond is verhuisd (dat moest wel, want nu ik het gewoon ben om de hele tijd naar hartenlust van rug- naar buikligging te rollen en omgekeerd, is mijn park me veel te klein geworden als speeldomein), gebruik ik mijn park alleen nog om af en toe tussendoor een kleine tuk te doen. Veel zin heb ik daar doorgaans weliswaar niet in, maar met mijn knuffels dicht in de buurt (en dat 'dicht' mag je zoals je ziet héél letterlijk opvatten), wil het nog wel eens lukken. Voor een halfuurtje of zo.

Cherry Blossom Girl

Ons meisje slaapt nu een dikke maand in haar eigen kamer. De overgang is verbazend vlot verlopen. Volgens de boekskes-die-het-kunnen-weten verteren veel baby's de abrupte verwijdering uit mama & papa's kamer heel moeizaam, maar ons dapper madammeke heeft daar nooit een punt van gemaakt: leg haar in haar bedje en ze slaapt, zo gaat dat de meeste middagen en avonden. Als ze nog niet echt grote vaak heeft, ligt ze gewoon nog wat tegen Bella de Koe te kletsen, geen probleem! Oké, het gebeurt wel eens dat ze om assistentie roept als ze even haar tuut niet meer kan vinden. Maar ook dat komt minder en minder voor.





Ons prinseske ligt zo graag in haar bedje (dat ze trouwens geërfd heeft van grote nicht Lies en grote neef Wouter) dat ze de meeste ochtenden niet bepaald erg gehaast is om op te staan. Maar zeg nu eens zelf: wat zou jij doen als je zo'n lekker bedje had?

Dankzij deze fotosessie kunnen we eindelijk ook onthullen waar Manou haar koosnaampje Cherry Blossom Girl aan dankt: Cherry Blossom is gewoon de hoofdkleur van haar kamer en op deze foto te zien op de muur achter haar bed. Gewoon verkrijgbaar bij Colora!