Zes!

Het leek een doodgewone dag als alle andere. Maar dat was het niet. Want vandaag werd ons Manou exact zes maanden oud. En dat leek haar het ideale moment om nog maar eens een flinke stap voorwaarts te zetten.

's Ochtends zat ze nog zoals elke dag rustig in haar relax te wachten tot het tijd was om naar de crèche te vertrekken. Maar 's avonds was er geen houden meer aan: ze lag amper in haar park of ze rolde in één resolute beweging van haar rug op haar zij. Ze zette zich heel even schrap en rolde meteen door tot op haar buik. Een kleine beweging voor de mensheid, maar een reusachtige voor Manou! Want tot nu toe waren alle krampachtige pogingen in deze richting gestrand en verzand in een hulpeloos en frustratievol gespartel. Waarna ze het steevast op een onbedaarlijk huilen zette.

Voorlopig bleef het bij één geslaagd rol-manou-ver. Maar daarna kronkelde ze zich nog een vol kwartier in ware paracommandostijl in alle bochten die haar slangelijfje toelaten, om haar park-beesten vervolgens op de meest onorthodoxe wijze vast te grabbelen.

Oh ja: vlak voor het slapengaan heeft Manou ook haar eerste duidelijk herkenbare woordje uitgesproken. En de winnaar is...'papa'. Al kan het ook 'baba' geweest zijn, daar willen we even van af zijn.

De eerste keer

Dit lange hemelvaartsweekend stond in meer dan één opzicht in het teken van de eerste keer: de eerste keer in mijn nieuwe, supersonische relax, de eerste keer sla in mijn patatjes, de eerste keer mijn hippe oranje pantoffeltjes aan... Maar daarover ga ik het vandaag niet hebben.

Streepje cultuur

Maar wel over mijn allereerste museumbezoek! Donderdag ben ik namelijk met mama & papa en (b)engelbewaarder Freddy & Vera naar het Museum van Deinze en de Leiestreek geweest. Daar loopt nog de hele zomer lang een overzichtstentoonstelling van Octave Landuyt. Die wou ik wel eens zien en dus hees men me in de draagzak en mocht ik vanop papa's buik een uurtje lang Grote Kunst aanschouwen. Jammer genoeg hebben we daar geen foto's van, want in het MvDedL zijn ze als de dood voor fotograferende bezoekers.

Dus moeten we ons noodgedwongen beperken tot wat schaapachtig geposeerde foto's aan de ingang. Maar geloof me vrij: ik vond het museum heel leuk! Ik heb de hele tijd nieuwsgierig rondgekeken en voor de rest geen kik gegeven. Alhoewel... Om een bepaald moment kreeg ik nogal serieus de hik en in zo'n museum kan dat nogal galmen, zeg! Dat was wel handig voor mama: als ze mij even kwijt was, had ze mij zo teruggevonden.

En natuurlijk was IK weer de ster van het museum. Er waren mensen (vooral omaatjes) die eigenlijk meer oog voor mij hadden dan voor het werk van die meneer Landuyt. Dat moeten zij weten, natuurlijk. Maar als ik op den duur ook 4 euro ga vragen aan al wie naar mij wil kijken, dan zal ik nogal wat geld gaan verdienen!

Nog een laatste tip: wie goed naar de foto's kijkt, ziet dat ik het foldertje van de tentoonstelling vast heb. Dat vind ik de laatste tijd namelijk heel leuk: papier vastpakken en in een wip verkreukelen. Naar het schijnt, zijn er in Gent ook nog twee expo's van den Octave. Ik kan bijna niet wachten tot we ook daar naartoe gaan!

Streepje zon

En dan moet ik het natuurlijk ook nog even over ons terras hebben. Vrijdag zijn namelijk onze nieuwe tuinmeubelen geleverd en gisteren kwamen opa & de oma's die hoogstpersoonlijk inwijden. Met champagne en al! Ik was eens te meer superenthousiast en vond het hoegenaamd niet erg om van schoot naar schoot te worden gezwierd. Ik babbelde intussen onderduit, tot groot jolijt van alle aanwezigen natuurlijk. En toen ik uiteindelijk ook nog mijn welverdiend vieruurtje mocht nuttigen, was ik helemààl content. Dada!

Dag moeder

Het werd vandaag voor meer dan één betrokkene enigszins een (allereerste!) moederdag in mineur. Als voor elk lid van het gezin koorts, snot, hoest en keelpijn de vier hoofdingrediënten van de dag blijken te zijn, kan het wellicht moeilijk anders. We grijpen dan maar terug naar heuglijker tijden, uit een nog heel recent verleden: hier is onze top-3 van Moeder & Kind-foto's uit onze Ardèche-reis van midden april.


1. Sous le Pont de Balazuc
Effe uitpuffen en bijtanken op het strandje onder de fraaie brug over de Ardèche






2. Buitenpret
Avondlijk snoezelmoment op het terras van ons vakantiehuis in Ribes


















3. Vieruurtje
Wat doe je als baby tijdens een autotrip langs de Gorges de la Beaume abrupt honger krijgt? Stoppen op het eerste het beste rustige plekje. Toch handig als je je frigobox altijd bij je hebt.

PS: Mamaatje was trouwens tot tranen toe bewogen van het Moederdag-cadeautje waarmee Manou vrijdag thuiskwam van de crèche: een emmertje met twee zakjes badzout, vergezeld van een tekstje waarbij zelfs de koudste ogen spontaan beginnen te ontdooien.

Al een echt Begijntje

Na welgeteld drie halve en drie volledige dagen is Manou al een Begijntje in hart en nieren: ze begint goed te eten en te slapen, lacht lief naar de kinderverzorgsters en begint zelfs al met de andere kindjes te spelen. Kortom, ze is er al meer dan thuis. En daar kunnen wij als bezorgde en liefhebbende ouders natuurlijk alleen maar heel blij en trots om zijn. Opmerkelijk is ook (toch volgens de verzorgsters en zij kunnen het weten) is dat Manou haar flesje het liefst helemaal alleen drinkt, kaarsrecht in haar hangstoel. Schijnt redelijk bijzonder te zijn voor een kleine pruts van amper vijf maanden (23 weken) oud.

Feit is dat Manou de voorbije weken weer geweldig veel heeft bijgeleerd. Op vakantie in Frankrijk heeft ze voor het eerst in een groot bedje geslapen. Sinds we weer thuis zijn, is ze zonder morren naar haar eigen 'Cherry Blossom' slaapkamer verhuisd, op de bovenste verdieping. Ze doet het daar zonder meer schitterend: we zijn nog geen enkele keer halsoverkop in het holst van de nacht moeten opstaan om in het pikdonker haar tuutje terug te geven. En 's morgens wekt ze ons gewoon (meestal tussen 6u30 en 7, dus da's best doenbaar) met vrolijk gekraai en geschater. Er zijn ergere manieren denkbaar om wakker te worden, nietwaar?

Crèche op stelten!

(Sint-Amandsberg, van onze reporter ter plaatse)

Voor kinderdagverblijf De Begijntjes uit Sint-Amandsberg (Gent) was woensdag 2 mei 2007 een dag die alle aanwezigen nog lang zal bijblijven. Manou V (5 maanden, één week en twee dagen oud) was namelijk toe aan haar allereerste volledige dag in de kinderopvang. En dat zouden ze geweten hebben! Toen papa Piet haar rond 8u30 met een krop in de keel overdroeg aan de goede zorgen van verzorgster Christine gingen de sluizen al eventjes open. Maar dat was nog maar een flauwe voorafspiegeling van wat later die dag nog zou volgen: tranen met tuiten, niet willen slapen, niet willen eten en toch overgeven (!)... En toch uitermate tevreden in het hangstoeltje zitten mijmeren als mama en papa je tegen vijven met kloppend hart komen afhalen, il faut le faire! 'Ja, we hebben Manou meteen al heel uitgebreid en van alle kanten leren kennen', lacht kinderverzorgster Miranda bij het afscheid. 'Ik kan bijna niet wachten tot we dit stevig karaktertje morgen weer in huis krijgen!'

Het was, met andere woorden, een fijne dag.

Foto: bij gebrek aan actiebeelden uit de crèche putten we noodgedwongen uit het rijkelijke archief van ons fijne verblijf in Ribes (Ardèche), in de derde week van april. Een reis waar we uiteraard spoedig in woord en beeld uitgebreid op terugkomen.