Ik kan staan!

Als dat geen groot nieuws is! Hoe groot precies, dat gaan we pas op Sinterklaas weten, als ik nog eens naar Kind & Gezin mag. Maar sinds eind oktober kan ik me dus optrekken en op mijn voetjes staan. En sindsdien ziet de wereld er plots helemaal anders uit. Van alles wat tot voor kort oneindig veraf leek, ligt nu letterlijk binnen handbereik. Voetje voor voetje schuifel ik voort, langs het meubelstuk dat toevallig het dichtst in de buurt is, tot ik het voorwerp van mijn dromen te pakken heb.


Natuurlijk ging het aanvankelijk nog wat moeizaam. Ik leek wel een zatte fles die elk moment kon omvallen. En eigenlijk was dat ook wel zo (dat van dat omvallen, niét dat van die fles). Gelukkig stond mama altijd klaar om mij een handje te helpen. En nu kan ik het al helemaal alleen: ik trek me op aan mijn park en aan de salontafel. Aan de stoelen en aan de kasten. Aan de kachel en aan de krabpaal. Aan de deuren en aan de poes. Grapje, Kastaar!


Weet je wat ik in het begin ook moeilijk vond? Weer gaan zitten. Dan sta je daar maar te staan, voel je je steeds vermoeider worden en weet je opeens niet meer hoe je uit die netelige situatie weggeraakt. Ja, dan is het meteen gedaan met glunderend rondkijken en dolenthousiast voor jezelf applaudisseren. Knikkende knieën, okselvijvers, tranen met tuiten: the horror! Me pardoes achterover laten vallen, is geen zo'n goed idee, zo heb ik al snel ervaren. Dus zit er niets anders op dan te hopen dat een barmhartige voorbijganger me uit mijn oncomfortabele positie komt bevrijden. Daarna houd ik het veiligheidshalve een tijdje bij veiliger activiteiten, zoals zitten, rollen en sluipen. Een minuutje of zo. Want dan besluipt me weer de goesting om de wereld te tonen hoe goed ik wel op mijn voetjes kan staan en ben ik weer vertrokken.

Kortom, ik zit de jongste tijd echt in een fysieke up, ik leer geweldig snel bij. Wil dat nu zeggen dat het intellectuele werk me momenteel minder interesseert? Neen, hoor. Sinds ik heb horen zeggen dat het onlangs Boekenbeurs was, heb ik ook het Betere Boek helemaal ontdekt. Minutenlang kan ik gefascineerd naar de prentjes in mijn twee grote dierenboeken zitten kijken. Ik word boerin! Neen, dierenarts! Neen, leeuwentemmer! Maar voorlopig blijf ik gewoon mezelf: een lief, klein varkentje. Daààààààààààg.

PS: Wie goed is in kalenders en dergelijke weet dat ik vorige week vrijdag jarig was: één jaar Manou, wat gaat het snel! Hoe ik het voorbije feestweekend heb beleefd? Dat vertel ik je eerstdaags nog wel eens.

Groot meisje

Nu mijn eerste verjaardag met rasse schreden nadert, volgen de nieuwe ontwikkelingen elkaar in ijltempo op. Midden oktober was er weer zo'n hoogtepunt: ik mocht voor het eerst plaatsnemen in mijn autostoel! Weg met die Maxi Cosy voor kleine baby's, ik zit voortaan lekker recht. Zo kan ik naar buiten kijken als ik in de auto zit en teruglachen en wuiven naar de mensen. We hebben de stoel veiligheidshalve eerst nog eens in de living uitgetest (want volgens de handleiding woog ik nog net iets te licht) maar nu kan er absoluut geen twijfel meer over bestaan: ik ben er helemaal klaar voor. Met die hippe gordels lijk ik bovendien wel een Formule 1-piloot!

Update oktober deel 2

Over de tweede helft van oktober valt er zo mogelijk nog meer te vertellen!


13 oktober: mijn speeltapijt is al een hele tijd mijn vaste stek geworden. Ik pak al mijn stukken speelgoed één na één vast, gooi het weg, pak het nog eens vast en gooi het nog eens weg. En dan ben ik het beu en wil ik weer iets anders: naar de keuken sluipen, bijvoorbeeld, om te zien of ik toevallig het eten van de poes niet kan pikken (Je weet maar nooit dat mama en papa haar bordje en pottekes eens niét in veiligheid hebben gebracht!) Wat ook heel fijn is: de livingdeur hard open en dicht slaan. Of het snoer van de radio uittrekken. Of tijdschriften op de grond gooien en aan flarden scheuren. Of een keukenlade opentrekken en er alles uithalen. Of de keukenlade weer dichtslaan. Tot mijn vingertjes ertussen zitten, natuurlijk, want dan is het groot kabaal! Ik beoefen alle hierboven beschreven activiteiten eigenlijk al een hele tijd, maar sinds ik vlot van zithouding naar buikligging kan switchen (en omgekeerd), gaat het natuurlijk vlotter dan ooit.

Een opmerkelijke evolutie is ook dat ik niet langer alles systematisch in mijn mondje steek. Ik heb bijvoorbeeld ontdekt dat het ook heel plezant is om een potje tegen mijn mond te houden en daar allerlei leuke protputgeluidjes in te maken. Zoals Boe! En Wahwah! Veel echte woordjes gebruik ik nog niet. Of het zou 'Taita' moeten zijn: mijn hoogstpersoonlijke interpretatie van 'Dada'. Taita!

Oktober update part 1

Op algemeen verzoek van minstens één trouwe lezer van deze blog: verse Manou-vers in de klare! Ik ga jullie in twee tijden updaten van mijn dolle fratsen in de alweer voorbije maand oktober. Here we go!




1 oktober: ik blijf mijn kruip & sluip-kunsten ijverig verder perfectioneren. Geef toe dat ik een wel heel aparte techniek heb ontwikkeld: zoals een kanoër beurtelings rechts en links peddelt, zo beweeg ik me nu voort. En het gaat nogal vooruit! In mijn aerodynamische nieuwe kruipbroek glijd ik sierlijk als een zwaan over de gladde plankenvloer. Dwars door alles heen. Mijn papa wordt er zowaar poëtisch van.


7 oktober: nu ik zo beweeglijk geworden ben, moet ik natuurlijk extra goed in de gaten worden gehouden. En zo gebeurt het wel eens dat mama of papa mij achter tralies steekt. Soms vind ik dat leuk, soms niet. In mijn box valt eigenlijk best veel te beleven en te bekijken. Als je hier niet zo vaak komt, lijkt al mijn speelgoed plots weer nieuw. Echt handig, zo'n kortetermijngeheugen! Op voorwaarde dat het niet al te lang duurt. Want dan vergeet ik weer dat ik het hier eigenlijk wel plezant vind en wil ik er onmiddellijk (NU!) uit.



11 oktober: mijn mama houdt wel eens de zot met mij. Dan wringt ze een potje in een washandvormige leeuw en probeert ze dat op mijn hoofd te zetten zonder dat ik dat merk. Het lef! Het is toch niet omdat ik supergeconcentreerd naar het vogeltje kijk, dat al de rest mij zou ontgaan, zeker! Maar allé, ik ga hier niet zitten klagen. Eigenlijk is het wel tof dat ik niet altijd in mijn eentje moet zitten spelen. Onze vloer ligt er trouwens opvallend proper bij, sinds iedereen hier altijd maar naast mij op zijn gat komt zitten. Da's weer een poetsbeurt uitgespaard. Dank u, Manou!



En zelf kan ik eigenlijk ook al onnozel doen als de beste! Rollebollen en mijn beentjes in de lucht gooien, daar draai ik mijn hand niet voor om. Hoe zotter, hoe beter voor mij! Ongelooflijk trouwens hoe lenig ik ben. Gisteren schudde ik tot grote verbazing van mijn oudjes nog een grand écart uit mijn botten om 'Kim Clijsters' tegen te zeggen.

Keep posted for more news, coming to you very soon!

Kusjes van Manou