Tuut & Co

Ons meisje stoomt langzaam maar zeker op naar haar eerste maand-dag. En naar de 4 kilogram. Wat dus betekent dat ze in minder dan een maand tijd zowat een kwart van haar geboortegewicht heeft 'bijgewonnen'. Ze is dan ook een echt lekkerbekje, ons Manou: altijd maar smullen en smekken en smachten naar de dichtst bijzijnde lekkernij (links of rechts). Mama Petra werd er op den duur een beetje horendul van. Dinsdag 12 december is ze overstag gegaan. Sindsdien heeft Manou haar eerste tuut. En wat voor één: een knoert van een tuut, die zowat de helft van haar gezichtje bedekt. Knalroze natuurlijk. Wat had je anders verwacht van een Cherry Blossom Girl? Manou en haar Tuut werden meteen onafscheidelijk. En het arsenaal aan nachtelijke geluidjes is er weer wat rijker op geworden. Mama en papa worden nu ook wel eens wakker van een verwoed op haar tuut zuigende Manou. Of van een Manou die luidkeels protesteert omdat haar tuut ergens in het donkere bed verloren is geraakt.



Een andere nieuwkomer deze week is de Lodger Shelter: een handig ding dat tegelijk als draagzak en wikkeldeken kan dienen. Het was eerst nog wat zoeken naar de ideale positie, maar toen Manou in de Shelter veilig en beschermd op mama's buik kon rusten, viel ze prompt in een vredige slaap. Dichter bij het baarmoeder-gevoel kan je na je geboorte wellicht niet meer geraken.


En ook de Relax (ex Daan & Tika S) werd voor het eerst getest: ideaal voor als mama en papa willen eten en Manou geen zin heeft om het allemaal vanuit haar bedje te moeten aanhoren. Erg plezant vindt ze dit zitje voorlopig nog niet. Maar het kan natuurlijk zijn dat kikvorsperspectief zo haar ding niet is.

Wat onthouden we verder van deze donkere dagen voor Kerstmis? Dat Manou haar eerste bezoekje aan osteopate Ilona én de huisdokter achter de rug heeft en telkens over de hele lijn goede punten meekreeg. Dat ze al haar schuchtere eerste lachjes produceert en bij momenten zowaar al brabbelt als de beste. Dat mama en papa Manous eerste feestje - nav de verjaardag van (b)engelbewaarder Freddy - grotendeels in afzondering hebben doorgebracht omdat ons madam er niet aan dàcht om te slapen. En dat verpleegster Lotte van Kind & Gezin de geplande gehoortest niet heeft kunnen uitvoeren. Toen ze de obligate draden begon te bevestigen, zette Manou het op een zodanig brullen dat verder aandringen zinloos bleek. Na nieuwjaar volgt een nieuwe poging.

Thuis

Manou is thuis. Bijna twee weken al eigenlijk. Maar haar thuiskomst was zo overweldigend dat we er nu pas toe komen om er iets over te schrijven. Dat we ontzettend druk in de weer waren met allerlei andere (professionele) besognes mag natuurlijk geen excuus zijn.

Hoe het voelt, met Manou in huis? Fantastisch! En zo meer! Maar bij wijlen wel vermoeiend, da's waar. De nachten zijn telkens weer een groot avontuur. Mama Petra (die natuurlijk het grootste gewicht te dragen krijgt) probeert overdag geregeld wat bij te slapen. Voor papa Piet ligt dat veel moeilijker. Het is dus aanpassen geblazen en slapen waar & wanneer we kunnen. Maar we klagen zeker niet. Manous pientere blik, haar ongeduldig getrappel, haar grappige kreuntjes en steuntjes, de opgetrokken beentjes die haar er als een smurf doen bijliggen: we zouden het al niet meer kunnen missen.

En daarbij: de eerste weken zijn de lastigste. Zeggen mensen die het kunnen weten. En het ongetwijfeld goed met ons menen. Gelukkig krijgen we ook veel hulp: van beide oma's, kraamverzorgster Isabelle, vroedvrouw Hanne, (b)engelbewaarder Freddy... Erg fijn ook zijn de (goed gedoseerde) bezoekjes: niet te veel, voorlopig, en ook niet te lang, zodat moeder en dochter tijdig verse energie kunnen bijtanken.

En hoe Manou zich bij dit alles voelt? Bah, ze ziet er meestal nogal content uit. En het eten is hier blijkbaar niet slecht, want na twee weken zat ze al 480 gram boven haar geboortegewicht. En de feestdagen komen er aan, dus dat belooft!