Manou

Van dag 0 naar dag 2...

Hier is ze dan, onze langverwachte Manou: met acht dagen vertraging geboren op 23 november 2006, klokslag 14 uur. Iemand meer cijfermateriaal nodig? 50 cm en 3,180 kg. En haar, héél veel gitzwart haar.

Is ze geen dotje?

Er zijn zelfs al oma's gesignaleerd 'die haar willen opeten'...

Meer informatie volgt snel, maar als trotse ouders willen we alvast iedereen bedanken die de voorbije spannende maanden en weken samen met ons naar deze blijde gebeurtenis heeft toegeleefd. De talloze telefoontjes, sms-jes, mailtjes, bezoekjes en andere blijken van sympathie deden heel veel deugd en waren ook een stevig hart onder de riem als het even wat moeilijker ging.

Lolita

Waarom Lolita?

Omdat dit de nieuwe kleur van onze gang is, of toch van de bovenste verdieping. Een tastbaar souvenir aan de hittegolf van juli, toen mama-to-be in haar roze periode was (dixit Dirk-van-Colora). Past bij nader inzien perfect bij het achtergrondkleurtje van deze blog. Mocht hier dus niet ontbreken.

En omdat bijna-naamgenote Griet-van de-zwangerschapsyoga haar pasgeboren dochtertje zo heeft gedoopt. Bij deze: proficiat Griet!

O ja: we zijn intussen twee dagen na de vorige post en exact twee dagen voor de uitgerekende datum. Het grote feest in Oudenaarde heeft niet voor de grote doorbraak gezorgd. We hebben het nochtans lang uitgezongen, tot 3 uur of zo. De buikpijn komt nog altijd sporadisch om het hoekje piepen maar voor de rest wijst niets erop dat de baby het binnenin wel stilletjes aan gezien heeft. We geven ons over aan de nacht en wachten. Wachten. En wachten.

PS: Ook deze foto dateert van 29 oktober, een goeie twee weken geleden dus. Buik is intussen toch nog net iets dikker. Maar als we even dichterbij gaan kijken, ziet ie er toch al serieus indrukwekkend uit. Onderstaand beeld doet mij om de een of andere reden altijd aan een boerka denken. Een navelboerka dan.

Under construction

Dat geldt voorlopig nog zowel voor deze blog als voor onze (nog altijd naamloze) baby.

Al zit die laatste nu echt wel in de laatste rechte lijn richting 'lancering'. Vandaag zijn we exact vier dagen voor de uitgerekende datum. Alle signalen zijn er dat het nu echt niet lang meer gaat duren: weeën komen al een paar dagen aan en af, maar voorlopig nog te onregelmatig en te weinig intens om echt van een doorbraak te kunnen spreken. En gisteren kwam opeens ook de beruchte 'slijmprop' op de proppen. Of toch iets wat er heel sterk op leek. Zo goed weten we dat nu ook weer niet. Ten slotte is deze ervaring helemaal nieuw voor ons.

Enfin, tenzij de buikpijn de komende uren plots veel erger wordt, rijden we vanavond toch nog richting Oudenaarde, voor het feest n.a.v '25 jaar Monique & Denis'. Voor de niet-ingewijden: Petra's op één na oudste zus en haar echtgenoot vieren vandaag hun zilveren huwelijksjubileum. Toen Petra eind augustus professioneel 'uitviel' vanwege chronische harde buiken en een verhoogd risico op vroeggeboorte, hadden we nooit gedacht dat we 11 november nog 'babyloos' zouden halen. Maar uiteindelijk hebben 2,5 maanden zo goed als platte rust dus toch nog het gewenste effect gehad. De baby woog bij de laatste echo, dik twee weken geleden, een stevige 3 kg. Intussen zal dat alweer een pak meer zijn. Ze is er dus helemaal klaar voor en wij stilaan ook. Voor zover dat kan, natuurlijk: klaar zijn voor iets wat je nooit eerder hebt meegemaakt.
Bovendien gaat het hier om het grootste mysterie van allemaal: het ontstaan van nieuw leven. Hoe zal het zijn, hoe zal het voelen, eenmaal het langverwachte moment daar is?

P.S. De foto boven deze post dateert eigenlijk al van 29 oktober. We spelen dus eigenlijk een beetje vals. Maar we vonden dit beeld nu eenmaal erg toepasselijk om deze blog te openen.